Τι τους μένει στους νέους?
του Mario Benedetti, από τη συλλογή La vida ese paréntesis (1995-1997)
Τι τους μένει στους νέους για να κάνουν
σ’ αυτόν τον κόσμο της υπομονής και αηδίας?
μόνο γκραφίτι? ροκ? σκεπτικισμός?
τους μένει επίσης να μην πουν μάλιστα
να μην αφήνουν να τους σκοτώνουν την αγάπη
ν’ ανακτήσουν το λόγο και την ουτοπία
να είναι νέοι δίχως βιασύνη και με μνήμη
να γίνουν μέρος μιας ιστορίας που είναι η δική τους
σε πρόωρους γέρους να μη μετατραπούν
Τι τους μένει στους νέους για να κάνουν
σ’ αυτόν τον κόσμο ρουτίνας και ερείπιου?
κοκαΐνη? μπύρα? άγριες συμμορίες?
τους μένει ν’ αναπνέουν / ν’ ανοίγουνε τα μάτια
τις ρίζες του τρόμου ν’ ανακαλύπτουν
να επινοούν ειρήνη ας είναι και στο πόδι
να τα βρίσκουν με τη φύση
και με τη βροχή και τις βροντές
και με το συναίσθημα και με το θάνατο
αυτόνε τον τρελό για δέσιμο και για ξεδέσιμο
Τι τους μένει στους νέους για να κάνουν
σ’ αυτόν τον κόσμο κατανάλωσης και νέφους?
ίλιγγος? ληστείες? ντισκοτέκ?
τους μένει επίσης να διαφιλονικούν με το θεό
τόσο αν υπάρχει όσο κι αν δεν υπάρχει
ν’ απλώνουν χέρια που βοηθάνε / ν’ ανοίγουν πόρτες
ανάμεσα στη δική τους την καρδιά και του άλλου
πάνω απ’ όλα τους μένει μέλλον να φτιάξουν
σε πείσμα των ποταπών του παρελθόντος
και των σοφών καθαρμάτων του παρόντος
¿Qué les queda a los jóvenes?
¿Qué les queda por probar a los jóvenes
en este mundo de paciencia y asco?
¿sólo grafitti? ¿rock? ¿escepticismo?
también les queda no decir amén
no dejar que les maten el amor
recuperar el habla y la utopía
ser jóvenes sin prisa y con memoria
situarse en una historia que es la suya
no convertirse en viejos prematuros
¿qué les queda por probar a los jóvenes
en este mundo de rutina y ruina?
¿cocaína? ¿cerveza? ¿barras bravas?
les queda respirar / abrir los ojos
descubrir las raíces del horror
inventar paz así sea a ponchazos
entenderse con la naturaleza
y con la lluvia y los relámpagos
y con el sentimiento y con la muerte
esa loca de atar y desatar
¿qué les queda por probar a los jóvenes
en este mundo de consumo y humo?
¿vértigo? ¿asaltos? ¿discotecas?
también les queda discutir con dios
tanto si existe como si no existe
tender manos que ayudan / abrir puertas
entre el corazón propio y el ajeno /
sobre todo les queda hacer futuro
a pesar de los ruines de pasado
y los sabios granujas del presente.
La Sinfónica de la Juventud Venezolana Simón Bolívar con su director Gustavo Dudamel, toca el danzón no. 2 de Arturo Márquez.
y gracias a Lucrecia por las correcciones
